| |
 |
het opstartbruggetje, de strijd van een debutant op de 24 uur
|
14 Mei 2012 | 22:30:52
|
| Eindelijk was het dan zover, Steenbergen de 24 uur. Een wedstrijd die ik al 2 keer eerder had willen lopen, maar door ziekte en andere ellende thuis niet kon lopen. Een debuut op de 24 uur die ik zou gaan lopen, puur om ervaring op te doen, om een 24 uur te leren lopen. Afstand niet belangrijk, uitlopen wel, koste wat kost. Maar nu was het wel zover, nu kon ik hem lopen. Ik was fris en helder in mijn hoofd en had er zin in. Weken ervoor begon ik op de multimedia al met aftellen. Mentaal kon ik die 24 uur aan. Ik was gehard door de afgelopen twee jaar. In die periode heb ik me ook meer kunnen verdiepen in mijn project; de 24 uur. Veel kennis vergaard, trainingsplannen opgezet, wedstrijdtactiek bedacht en geïmplanteerd in mijn trainingen. Al zat er wel een probleem bij mijn trainingen. Mijn linker kuitspier deed al tijden vervelend en ging lastig doen na zo'n 18 km. Mijn hele trainingsplan moest ik aanpassen. De lange duurlopen werden vervangen en ging vaker per dag trainen. Tja, want kort lopen dan gaf nu net geen klachten. Vaak trainen maar kort, net als Henk Bronswijk altijd deed. Ik maakte weken van 141 km maximaal. Wat voor mij veel is. Ik heb welgeteld vanaf januari tot de wedstrijd 2 lange duurlopen gedaan. 1x een 28 km in januari en 1 marathon (Antwerpen), zo'n 3 weken voor de wedstrijd. Voor die marathon af mijn fysio het groene licht, hij had er vertrouwen in. En inderdaad ik had geen last, wat bij mij zelfvertrouwen gaf voor Steenbergen.
Het wordt 12 mei Steenbergentijd. De reis is vlot en zonder problemen. Als we aankomen wordt ik netjes verteld waar ik naar toen moest om mijn kampement op te zetten. Nu is dat voor mijn snel gebeurd aangezien ik alleen een campingstoeltje bij me heb en een minitentje die ik van mijn kinderen heb gejat. Clubtrainer Ed van Beek had echter meer problemen. Hij had een tent meegenomen die hij 15 jaar geleden voor het laatst gebruikt had. Het duurde even maar even later stond deze tent ook. Alles was in gereedheid gebracht voor deze monstertocht over een weg waar je aan het einde weer opnieuw begint.
Het wordt tegen drieën. Iedereen staat bij de start streep. Ik sta daar met een grote ballon in mijn handen. Ik zou deze oplaten als eerbetoon aan alle overleden kinderen met het Williams Syndroom. Mijn vrouw heeft daar een haar project van gemaakt Hier vindt je meer over haar project.
De wedstrijd begint. Het lijkt wel een vertraagde weergave van de werkelijkheid zo rustig komen de lopers op gang. Na ruim 3 km begin ik met mijn wedstrijdtactiek; 1500 mtr hardlopen en daarna 500 mtr wandelen. Het wandelen begint in de 2de bocht voor verversingspost en stopt bij het bruggetje. Het wordt mijn opstart bruggetje. De tactiek is tijdens de trainingen helemaal gefinetuned. Ronde naar ronde loop ik in dat ritme. Iedere keer opnieuw wandelen bij de verzorging en opstarten bij het bruggetje. Jaren geleden liep ik hier een 6 uur in Steenbergen en was dat bruggetje ook al bekend ivm de gladheid ervan. Toen werd er pekel op gegooid nu was dat niet nodig.
De nacht valt over Steenbergen en de geluidsapparatuur begon te zwijgen. Het parkoers begon te veranderen in een landingsbaan aangezien er om de 5 mtr een glazen potje stond met een waxinelicht erin. Volgens mij moeten ze daar in Steenbergen verplicht doperwten eten, zoveel stonden er.
Na een uur of tien lopen kreeg ik de eerste enorme dip. Ik wist dat dit ging gebeuren aangezien ik een manco heb met lange duurlopen en teer op mijn weekomvang. Hardlopen ging nauwelijks meer en besloot een wat langere pauze in te lassen om goed te kunnen eten en te drinken en om een vervolgplan te maken. Eerlijk gezegd had ik gehoopt om wat langer hard te kunnen lopen en pas later met wandelen te beginnen. Ik zat rustig op mijn stoeltje te eten van de heerlijk macaroni die de organisatie beschikbaar stelde en niet alleen voor de lopers, ook de begeleiders werden voorzien. De organisatie was dan ook uitermate perfect., al hadden ze wel problemen met de lichtkrant die de gelopen afstand moest doorgeven als je over de “finish”mat liep. Ook daar hadden ze een oplossing voor. Ik weet niet waar ze die ineens vandaan gehaald hadden , maar plotseling stond er een grote flatscreen op een tafel waar de te gelopen afstand op stonden. En zelfs ik met mijn kippige ogen, heet tenslotte niet voor niets Hen, kon het zonder bril lezen. Ik was ondertussen weer gaan lopen, zeg maar high speed walking. Wim Bart Knol liep een rondje mee en gaf wat nuttig advies.
Ook andere lopers sloten een of meerdere rondjes aan. Op deze manier kom je tijdens je ervaringsloop ook aan goede adviezen. Henk Harenberg, Hein Bodelier, Bob Stultiens en Jannet lange zijn lopers waar ik tijdens de loop weer veel van geleerd heb. Langzaam wordt het licht. Ben nu al uren aan de wandel. Van het high speed walking is ook al niets van over. Ben gesloopt, helemaal gesloopt. Ben op dat moment meer zombie dan mens. Maar ik wist het van te voren en het is iets wat ik ook wilde, total los en dan doorgaan. Bij het krieken van de dag begin ik ook te zwalken op mijn benen. Ik wist dat ik nu even moest pauzeren om volgetankt weer verder te gaan. Andere lopers en begeleiders zien mijn zware strijd tegen mezelf en spreken me moet in. Ik volhard maar als de familie weer aan komt draven gaat het toch bijna mis. Voor het eerst twijfel ik, bleef even zitten en ging vervolgens toch weer verder. Ik merkte dat door dat bijtanken ik toch iedere keer weer iets makkelijker liep. Dus als ik weer begon te zwalken even paar minuten pauze en om vervolgens weer door te gaan. En zo ging het door tot de laatste ronde. Ik merkte dat ik de 138 km kon halen. Dus ik ging ervoor. In een uiterste krachtsinspanning. Kreeg ik het voor elkaar om die laatste ronde te halen en met nog 60 sec te gaan nog een hardlopend eindschot. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb weet ik niet. Maar dat mijn lichaam dat totaal niet waardeerde weet ik wel zeker. Na het stoppen schoten de pijnsteken door mijn voeten en enkels. Ik kon niet meer op mijn benen staan en moest gaan zitten totdat de restmeters waren opgemeten. Het probleem daarna was dat ik totaal niet meer de kracht had om overeind te komen. Op handen en knieën en met behulp mijn oudste zoon en de buggy van mijn jongste zoon krabbelde ik met heel veel pijn overeind. Nu was het leed helemaal niet meer te overzien. Lopen ho maar, bij de auto een vasovogale reactie. Die gelukkig door mijn vrouw de kop in werd gedrukt aangezien zij als ic pleeg wel raad weet in dit soort gevallen.
Maar al met al heb ik mijn doelen behaald. Heb veel geleerd, heb genoten en ben helemaal en ook helemaal kapot gegaan en daarmee om weten te gaan. De organisatie was perfect en ik kom zeker terug bij de 24 uren van Steenbergen. |
|
|
|
|
Het zwaard van Damocles
|
26 April 2012 | 20:35:39
|
| Nog even en dan is het Steenbergen tijd. Nog krap 3 weken en dan kan ik eindelijk starten tijdens de 24 uur, iets wat al 2 keer uitgesteld is. Maar hoe zeker is zeker, als je al een tijdje sukkelt met een probleem aan je linker kuit. Lichte pijnscheuten kreeg ik erin. Ik beperkte mij maar tot korte afstanden maar wel vaak, tot weken van 141 km zelfs. De langere afstanden liep ik niet vanwege dat probleem. Het probleem werd veroorzaakt door een zenuw vanuit mijn rug. Deze wordt nu vakkundig door mijn fysio gerepareerd. Nader en nader komt Steenbergen. Ik begin nu wel wat nerveus te worden of het allemaal wel goed gaat komen voor die tijd. Na twee andere marathons geannuleerd te hebben besloot ik, na het groene licht van de fysio gehad te hebben, om Antwerpen als pacer te gaan lopen. Voor mijn gevoel zou ik daar lopen met zwaard van Damocles boven me. 20 tot 25 km zou wel lukken naar daarna ….... Ik weet het niet.
Het is zondag 22 april Antwerp marathondag. Er staat wind en het is fris aan de start. Ik meld me bij Marnix die ons pacersteam runt nadat Cedric en Ivan genoodzaakt waren om er mee te stoppen. Marnix zou tevens mijn mede pacer zijn voor de 4.15 uur groep. Afgesproken hadden we om 6.00 min per km te gaan lopen en de tijd te nemen bij de drankposten. Je zou dan uitkomen op 4.13 – 4.14 uur en evt inhouden op het laatst als dat nodig was.
Het is 09.30 als we starten en na een paar km komt de Weaslandtunnel. Deze tunnelbuis is 1700 mtr lang. Na de buis keek ik op mijn Garmin en zag wat opvallends. Mijn Garmin had de tunnel niet meegeteld en de tijd stil gezet. Ik bedacht ineens dat ik de functie van stop en go, waarbij mijn Garmin automatisch stopt als ik stop niet uitgezet had, dus geen tijd en afstand ook niet in de tunnel. Kortom geen tijdwaarneming die klopte bij mij. Ik moest me dus wat betreft de totaaltijd op Marnix blindvaren aangezien we op nettotijden lopen en niet de bruto tijd aanhouden. Wel kon ik na de tunnel de tijden per 5 km en de actuele snelheid blijven monitoren. Helemaal blind was ik dus niet. Langzaam gaat de tijd voorbij met de bijbehorende km's. Van die kuit voel ik nog steeds niet veel. Zo heel af en toe dreigde hij even maar niets zet door. Langzaam begin ik het geloof te krijgen dat ik de marathon klachten vrij ga uitlopen. Halverwege staat de bruto klok op 2.09.37. Maar dat is bruto. En aangezien je in Antwerpen afgerekend wordt op netto tijden kan daar zo'n 2 tot 2,5 min van af. Mooi op schema dus. Ik hoorde wel van Marnix dat we goed op schema lagen maar die tussentijden onthoud ik toch niet. Ondanks alle moderne techniek loop ik toch nog steeds ook op mijn gevoel. Een fractie hoger of lager in tempo merk ik gelijk. Die ervaring heb ik wel opgebouwd na 27 jaar hardlopen. In de laatste 10 km gaf Marnix geregeld door hoelang we nog de tijd hadden. De groep was na 35 km nog steeds aanzienlijk. Nog zeker 15 man maakte deel uit van onze groep. Er zouden er aan de finish zo'n 10 overblijven. En mijn kuiten....... nog steeds geen last. Het zwaar van Damocles valt niet en zou ook niet vallen. De finish is weer in het oude centrum van de stad. We komen binnen in 4.13.07. ben tevreden met vandaag voor zowel het pacewerk als mijn kuit probleem. Ik kan naar voren kijken, naar Steenbergen. Op het moment van schrijven nog 15 dagen |
|
|
|
Countdown to Steenbergen 14 weeks to go
|
14 Februari 2012 | 22:39:59
|
Week 14 voor “Steenbergen” was er een van nieuwe prikkels en offers. Vorige week zondag stond de midwintermarathon op het programma. De weken ervoor gingen volgens plan, echter liep ik met een probleem waar ik zelf wist waar het vandaan kwam en wist dat ik rustig aan moest doen. De reden. Ik ben bezig om als verstokte haklander mezelf om te turnen in een type barefootrunner. Terug naar de oervorm. Vroegere hadden ze immers ook geen ondersteunende schoenen. Het boek van Christopher McDougall “de geboren renner” had ik 3 jaar geleden al gelezen maar had daar verder niets mee gedaan. Nu ik met de 24 uur bezig ben en in het najaar trails wil gaan lopen moet toch zorgen dat mijn benen trailschoenen kunnen verdragen over lange afstanden. Iets wat nu nog niet het geval is. Als ik langer loop dan 10 km krijg ik ruzie met mijn kuiten en alles wat daar aan vastzit. Daar moet ik dus wat aan gaan doen ten tijd van mijn 24 uurs training. En dat, is als je niet op tijd reageert, linke soep wat betreft blessureleed. Ik ben begonnen om op mijn normale schoenen een kortere pas te nemen en een hogere frequentie. Proberen om zo de eerste stappen te maken. Maar al snel merkte ik dat dit een verhoogde spanning in mijn kuiten gaf. Iets wat voorzien was. Terug in de oude style totdat de kuiten weer goed aanvoelen en dan weer beginnen met het lopen in nieuwe style. Ik merk tijdens het lopen in deze nieuwe style, dat ik met dezelfde energie sneller liep en minder vermoeid was. Positief dus ook voor Steenbergen, waar ik al mijn energie hard nodig zal hebben. Nu vergeet ik ook het lopen op trailschoenen niet. Zo nu en dan er op lopen en trailen in Meyendel, al is het maar voor een paar km en als de kuiten het toelaten. Zo stond in dus vorige week voor een dilemma. Mijn loopgeest zei “loop die Midwintermarathon”, mijn benen zeiden “nee” en ik stond ertussen en twijfelde. Steenbergen is en blijft het hoofddoel en dus.....ging ik niet. Veiligheid voor alles. De week na de afzegging werd het km stapelen. Veel korte duurloopjes wat een totaal op leverde van 141 km. Een totaal wat ik in een kalender week nog niet gelopen had. Ik hanteer vaak cumulatietraining. Het clusteren van veel trainingen in een korte tijd maar wel de relatieve rust hebben van rustig opgebouwde weken. De benen zijn nu vermoeid. Week 13 voor Steenbergen wordt een rust week, daarna weer km maken. Het volgende blok van 3 weken in cumulatietraining is begonnen.
|
|
|
|
1,2,3,4,5,6,7,8,9,10
|
30 Januari 2012 | 19:32:17
|
Mijn eerste 3 trainingsweken richting Steenbergen zijn voorbij. Een rustige opbouw van 84 – 88 -94 km. Komende week weer 88 km incl. de Midwintermarathon in Apeldoorn. Als ik de weersvoorspelling moet geloven wordt het echt midwinter, met temperaturen dik onder het vriespunt. Na de marathon gaan de weekkilometrage stukje bij beetje omhoog. Maar het niet alleen de wekelijkse kilometers waar ik aan denk. Ook ben ik van plan om in september de Ecotrail van Brussels te gaan lopen. Ik trialrun al geregeld op speciale trailschoenen in Meyendel, maar dat gaat maar over een paar kilometer. Het probleem is dat mijn voeten en onderbenen lui zijn geworden door het jarenlange gebruik van goed dempende en ondersteunende schoenen zoals de meeste lopers. In het begin was ik, zoals vele die aan het overstappen zijn naar minimalistische schoenen, te gretig, wat kuitklachten gaf. Nu maak ik kleine stapjes en heb mij ook meer verdiept in barefoot running. Ja, want als ik lange afstanden wil gaan lopen op trailschoenen, zullen mijn voeten en onderbenen een heel stuk sterker moeten worden. Dus afstanden tijdens trailrunning langzaam verhogen, thuis (rek)oefeningen doen, maar ook mijn loopstijl op de verharde weg aanpassen. Ik land door mijn schoenen automatisch veel op mijn hak, iets wat je bij trailschoenen niet moet doen. Dus ook de loopstijl wordt aangepast. De pas wordt kortere en het ritme gaat omhoog. Tijdens het lopen geven mijn gedachte het ritme aan. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 en dat continue herhalend. Tijdens het lopen concentreer ik me op de landing, welk gedeelte van mijn voet land ik op. Ik kan merken, tijdens de eerste trainingen, dat mijn kuiten dit niet leuk vinden, maar wel dat de snelheid tijden het “nieuwe” lopen omhoog gaat en met minder energie. Het sterkst voel je dat als je na een paar km`s nieuwe stijl terug gaat naar je oude stijl. Nu moet ik met dat omschakelen wel uitkijken dat ik mijn kuiten niet blesseer ivm met Steenbergen. Langzaam de km's uitbreiden , heel langzaam. Om vervolgens misschien ook ultra's op minimalistische schoen te lopen en mijn “orthopedische” loopschoen te vervangen door barefoot schoenen. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 doen mijn gedachte tijdens het lopen nieuwe stijl. |
|
|
|
|
|
